จงทำตัวประดุจผ้าขี้ริ้ว


คุณยายอาจารย์ฯ  ตอนท่านมีชีวิตอยู่ จะบอกหลวงพ่ออยู่เรื่อย ๆ เลยนะ  ต้องเป็นผ้าขี้ริ้วเช็ดเท้านะ  ใครเขาจะเหยียบจะย่ำเรา ก็ช่างเขาเถอะ  แล้วเราจะได้สบายใจ ใจเราจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน  ไม่ขุ่นมัว  ไม่หงุดหงิด  งุ่นง่าน  ฟุ้งซ่าน  รำคาญใจ ใจจะได้ใส ๆ ศึกษาวิชชาธรรมกายจะได้ละเอียด  แล้วท่านก็บอก ตึกใหญ่ ๆ ทั้งหลัง จะกี่สิบกี่ร้อยชั้นก็ตาม  ลงทุนสร้างกันเป็นพัน ๆ ล้าน หมื่น ๆ ล้าน ถ้าไม่มีไม้กวาด ไม่มีผ้าขี้ริ้วเช็ดเท้า  ตึกทั้งตึกก็ไร้ความหมาย มันจะมีฝุ่น  มีหยากเยื่อ หยากไย่  ความสกปรกอะไรต่าง  ๆ เหล่านั้น
เพราะฉะนั้น ผ้าขี้ริ้วเช็ดเท้าสำคัญนะ  ต้องทำตัวให้เหมือนกับผ้าขี้ริ้วเช็ดเท้า  ทำกันได้หรือเปล่าจ้ะ
คุณครูไม่ใหญ่

11 ธันวาคม พ.ศ. 2545

หมายเหตุ: ขอขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต